روايت نهم : للشيخ جعفر القمى : حدثنا على بن محمّد بن حمشاذ ، قال : حدثنى احمد بن حبيب بن الحسين البغدادىّ قال : حدّثنى ابى قال : حدّثنى ابو عبد اللّه محمد بن ابراهيم الصفدرىّ رجل من اهل اليمن ورد بغداد ، قال : حدثنا ابو هاشم بن اخى الوادى عن علىّ بن خلف قال : شكى رجل الى محمد بن حميد الرّازى الرّمد فقال له : آدم النّظر فى المصحف ، فانّه كان بى رمه فشكوت ذلك الى الاعمش فقال لى : آدم النّظر فى المصحف ، فانّه كان بى رمه فشكوت ذلك الى عبد اللّه بن مسعود فقال : لى ادم النّظر فى المصحف ، فانّه كان بى رمه فشكوت ذلك الى رسول اللّه - صلى اللّه عليه و آله و سلّم - فقال لى : آدم النّظر فى المصحف ، فانّه كان بى رمه فشكوت ذلك الى جبرئيل فقال لى : آدم النّظر فى المصحف « 1 » ؛ مردى از اهل يمن وارد بغداد شد ؛ گفت : شخصى چشم درد داشت و نزد محمّد بن حميد الرازى رفت و به او گفت : به قرآن نگاه كن ! من هم چشم درد داشتم ، نزد حريز بن عبد الحميد رفتم . او به من گفت : به قرآن نگاه كن ! من هم حكايت چشم درد خود را نزد اعمش بردم و او گفت : به قرآن نگاه كن نزد ابن مسعود رفتم او به من گفت : به قرآن نگاه كن ! نزد رسول اللّه رفتم پيامبر فرمود : به قرآن نگاه كن ! به جبرئيل گفتم جبرئيل گفت : به قرآن نگاه كن ! روايت دهم : قال الصادق - عليه السّلام - « كان يعرف انقضاء سورة بنزول « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » ابتداء للاخرى « 2 » ؛ هر گاه « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » نازل مىشد ، معلوم مىشد كه سورهء قبلى به پايان رسيده و سورهء جديدى شروع شده است » . از اين روايت فهميده مىشود كه سوره ، مجموعه‌اى از آيات بوده : كه ابتدا و انتها داشته و ابتدا و انتها هر سوره هم از جانب خداوند بوده است . روايت يازدهم : قال ابن عباس : كان النّبىّ - صلّى اللّه عليه و إله و سلّم - يعرف فصل سورة بنزول بسم اللّه

--> ( 1 ) - بحار الانوار ، ج 92 ، ص 201 ، ح 19 . ( 2 ) - تفسير العياشى ، ج 1 ، ص 19 .